عازم یک سفر دور و دراز و دل خسته ی من باز پر از راز ونیاز تو که رفتی و ندیدی دل من غمگین است پای من سنگین است  دیده ام گشته پر آب ، " اشک من بدرقه راهت باد" با تو ای همسفر جاده عشق با تو ای همدم شبهای دراز سخنی هست بگویم یا باز ، بگذارم که بماند یک راز حرفها بر دل من سنگین است تاب گفتار ندارم که دلم غمگین است اشک برگونه من میلغزد درد در سینه من می تازد غم درون سینه باز فریاد زنان می گوید : تاب دوریت ندارم ، تو بیا با من باش نیستی وبی تو بهار از دل غمگینم رفت ، نفس گرم تنم با تو گریخت از زمانیکه تو رفتی دل من بارانی است یک کبوتر دارم که برای نفست قربانی است  من همسفر راه درازت هستم  من پاکترین حس نیازت هستم  کاش من فلسفه روح نمازت بودم تا که تفسیر شوم در روحت ، تا که تسخیر شوم در قلبت اه افسوس ، افسوس که یک مسافرم   کاش می دانستی که گذشتن از تو ممکن نیست